ലിഖിത ചരിത്രം പ്രചാരത്തിലാകുന്നതിനും വളരെ മുമ്പുതന്നെ, സാംസ്കാരികമായി സമ്പന്നവും വൈവിധ്യപൂർണവുമായ ഈ നാട്ടിൽ ജനിച്ച ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ ഇഴചേർന്നുകിടക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു ഇന്ത്യയിലെ കല; അത് ജീവിതത്തിന്റെ പര്യായമായിരുന്നു. ഈ മണ്ണിൽ ജനിച്ച ആളുകൾ തങ്ങളുടെ കഥകളും പ്രധാന സംഭവങ്ങളും കൂട്ടായ ഭൂതകാലവും രേഖപ്പെടുത്താൻ മാത്രമല്ല, ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ ലളിതമായ വസ്തുക്കളെ അലങ്കരിക്കാനും മനോഹരമാക്കാനും കൂടി എഴുത്തിനപ്പുറമുള്ള ആവിഷ്കാരമാർഗങ്ങൾ വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു. ഇന്ത്യയിൽ കല സൃഷ്ടിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന വസ്തുക്കൾ മണ്ണു മുതൽ ലോഹം വരെ നീളുന്നു; ഓരോ മാധ്യമവും, അതത് പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങളുടെ കഴിവുകളെയും ആവശ്യങ്ങളെയും ഏറ്റവും നന്നായി പ്രകടിപ്പിക്കാൻ രൂപപ്പെട്ട, ആ പ്രദേശത്തിനു മാത്രമുള്ള സവിശേഷ സാങ്കേതികവിദ്യയിലൂടെയാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യപ്പെട്ടത്. സഹസ്രാബ്ദങ്ങളോളം നീണ്ട രാജകീയ രക്ഷാകർതൃത്വത്തിൽ, രാജാവിന് ഏറ്റവും ഉയർന്ന നിലവാരത്തിലുള്ള അറിവ് നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന, ചലനാത്മകവും മത്സരാധിഷ്ഠിതവുമായ ഒരു അന്തരീക്ഷത്തിൽ കലാവളർച്ച പൂത്തുലഞ്ഞു. രക്ഷാധികാരിയായ രാജാവ് അറുപത്തിനാല് കലകളെയും (കലകളും വൈദഗ്ധ്യങ്ങളും) കുറിച്ച് അറിയുകയും അവയെ വിമർശനാത്മകമായി വിലയിരുത്തുകയും ചെയ്യണമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; പലപ്പോഴും അദ്ദേഹം തന്നെ ഒരു കലാകാരനുമായിരുന്നു.

ഇന്ത്യയെയും അവിടത്തെ ജനങ്ങളെയും പോലെ സാങ്കേതികവിദ്യയിലും ആവിഷ്കാരത്തിലും ഇത്രയധികം വൈവിധ്യമുള്ള മറ്റൊരു രാജ്യമില്ല. മാസ്റ്റർ കരകൗശലവിദഗ്ധർ തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറിവന്ന പരമ്പരാഗത “കരകൗശല” വിദ്യകൾ ഇന്നും തുടരുമ്പോൾ, ഈ മാർഗങ്ങളിലൂടെയുള്ള ആവിഷ്കാരമായ കല മാറുന്ന കാലത്തിനനുസരിച്ച് വികസിക്കുകയും പൊരുത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. നിലനിൽക്കാനുള്ള അചഞ്ചലമായ ദൃഢതയോടെ, അത്തരം പരമ്പരാഗത “കരകൗശലം” പാശ്ചാത്യ പാരമ്പര്യങ്ങൾ പിന്തുടർന്ന് ചിത്രം വരയ്ക്കുകയും ശിൽപം നിർമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സമകാലിക കലാകാരന്മാരുടെ ശബ്ദത്തിലേക്കും ആവിഷ്കാരങ്ങളിലേക്കും വഴി കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു.

പരമ്പരാഗത കരകൗശലം സമകാലിക കലയെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു

ഇന്ത്യയിലെ ഓരോ സംസ്ഥാനത്തിനും പ്രാദേശിക സാഹചര്യങ്ങളും വസ്തുക്കളും താൽപര്യങ്ങളും രക്ഷാധികാരികളും സ്വാധീനിച്ച സ്വന്തമായ കലകളും കരകൗശലങ്ങളും സാഹിത്യവുമുണ്ട്. കലാകാരന്മാരെയും കരകൗശലക്കാരെയും ഭരണാധികാരികളും വ്യാപാരികളും പിന്തുണച്ചു. കല ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ കലാകാരന്മാർ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്കു ചെല്ലുന്ന ഒരു സമ്പ്രദായമാണ് അവർ പിന്തുടർന്നത്. കലാകാരന്മാർ പ്രധാനമായും ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിലാണ് താമസിച്ചിരുന്നതിനാൽ, ചരിത്രവും സംസ്കാരവും കൊണ്ട് സമ്പന്നമായ ഗ്രാമീണ ഇന്ത്യയിൽ കല ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നിരിക്കുന്നു.

കലാകാരന്മാർ പ്രധാനമായും പ്രാദേശികമായി ലഭ്യമായതിനെ ആശ്രയിച്ച് ലോഹങ്ങൾ (സ്വർണം, വെള്ളി, ചെമ്പ്, പിത്തള, നാകം), തുണി (പരുത്തി, പട്ട്, കമ്പിളി), മൃഗോൽപ്പന്നങ്ങൾ (തുകൽ, എല്ലുകൾ), സസ്യവസ്തുക്കൾ (മരപ്പൾപ്പ് കടലാസ്, ഇലകൾ, മരം), കല്ല് (ഗ്രാനൈറ്റ്, മാർബിൾ, മണൽക്കല്ല്, ചുണ്ണാമ്പുകല്ല്) തുടങ്ങിയവയിൽ പണിയെടുക്കുന്നു. ചിത്രരചന, ശിൽപനിർമാണം, കൊത്തുപണി, നെയ്ത്ത്, അച്ചടി, തുന്നൽ എന്നിവ ഇന്ത്യയിലെ വൈവിധ്യമാർന്ന കലകളുടെയും കരകൗശലങ്ങളുടെയും ചില ഉദാഹരണങ്ങൾ മാത്രമാണ്.

പ്രാദേശിക വസ്തുക്കൾ പല കരകൗശലങ്ങളെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്നു