ಭಾರತೀಯ ಕೃಷಿಯು ಹಲವಾರು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದಿನದು; ವೇದಗಳು ಕೃಷಿ ಪದ್ಧತಿಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳ ಬಹಳ ವಿವರವಾದ ವರ್ಣನೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಗಳು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಅದರ ಉತ್ಪಾದನಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೂ ವರ್ಗೀಕರಿಸಿವೆ: ಫಲವತ್ತಾದ, ಬಂಜರು, ಮರುಭೂಮಿ, ಪಾಳು ಬಿದ್ದ, ಹುಲ್ಲಿನ, ಕೆಸರಿನ, ನೀರಿನ, ನೀರಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರುವ, ಬೆಣಚುಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ಸುಣ್ಣಕಲ್ಲಿನ ತುಣುಕುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಮರಳಿನ, ನದಿಯಿಂದ ನೀರುಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮತ್ತು ಮಳೆಯಾಶ್ರಿತ. ಅಕ್ಕಿ, ಗೋಧಿ, ಬಾರ್ಲಿ, ಓಟ್ಸ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಪ್ರಧಾನ ಆಹಾರಧಾನ್ಯಗಳು; ಮಸೂರ ಮತ್ತು ಕಡಲೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಬೇಳೆಕಾಳುಗಳು; ಎಳ್ಳು, ಅಗಸೆ, ಕುಸುಬೆ, ಸಾಸಿವೆ, ಹರಳು, ಹೆಸರುಕಾಳು, ಉದ್ದು, ಹುರುಳಿ, ತೊಗರಿ, ಬಟಾಣಿ, ಗ್ರಾಸ್ ಪೀ, ಮೆಂತ್ಯ ಸೇರಿದಂತೆ ಖಾದ್ಯ ಬೀಜಗಳು; ಹತ್ತಿ, ಕಬ್ಬು ಸೇರಿದಂತೆ ನಗದು ಬೆಳೆಗಳು; ಎಲಚಿ, ದ್ರಾಕ್ಷಿ, ಖರ್ಜೂರ, ಹಲಸು, ಮಾವು, ಹಿಪ್ಪುನೇರಳೆ, ನೇರಳೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಣ್ಣುಗಳು ದಾಖಲಾಗಿವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಸ್ಥಳೀಯ ಬಳಕೆಗಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಸಂಸ್ಕರಣೆ ಮತ್ತು ರಫ್ತಿಗಾಗಿಯೂ ಬೆಳೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಪ್ರಾಚೀನ ರಾಜವಂಶಗಳು ಮಳೆ ಮತ್ತು ನದಿ ನೀರನ್ನು ಕೆರೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು; ನೀರನ್ನು ಕೃಷಿ ಹೊಲಗಳಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲು ಕಾಲುವೆಗಳು; ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಜಲಮಾರ್ಗ ಸಾಗಣೆಗೆ ನಾಲೆಗಳು; ಮತ್ತು ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ರಫ್ತಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತೆ ಬಂದರುಕಟ್ಟೆಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ವ್ಯಾಪಕ ಕೃಷಿ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯವನ್ನೂ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದವು. ಕಥೆಗಳು, ಶಾಸನಗಳು, ವಿದೇಶಿ ಪ್ರವಾಸಿಗರ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನಗಳು, ಶಿಲ್ಪಗಳು ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಕಲೆಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿರುವ ಇಂತಹ ಅನೇಕ ರಚನೆಗಳು ಭಾರತದ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿವೆ. ಸಕ್ಕರೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹರಳುಗಟ್ಟಿಸಲಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಸುಮಾರು 18ನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ ಭಾರತವು ಪ್ರಮುಖ ಪೂರೈಕೆದಾರನಾಗಿ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಬ್ರಿಟಿಷರು ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮತ್ತು ಒಪ್ಪಂದದ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಆಫ್ರಿಕಾ, ಕೆರಿಬಿಯನ್ ದ್ವೀಪಗಳು ಮತ್ತು ಪೆಸಿಫಿಕ್‌ನಂತಹ ಪ್ರಪಂಚದ ಹಲವು ಭಾಗಗಳಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಕೃಷಿ ಉದ್ಯಮಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ನಾಶಪಡಿಸಿದರು ಮತ್ತು ರೈತರು ತಾವು ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸಿ ಅತ್ಯಂತ ನಿಯಂತ್ರಿತ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಖರೀದಿಸುವ ಸರಕುಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು, ಇದರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ತಮ್ಮದೇ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕರಿಸಿ ಲಾಭವನ್ನು ಗರಿಷ್ಠಗೊಳಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಇಂತಹ ಪದ್ಧತಿಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಕ್ಷಾಮಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣವಾದವು ಎಂದು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ದಾಖಲೆಗಳೇ ಹೇಳುತ್ತವೆ.

ಪ್ರಾಚೀನ ಜಲ ಕಾರ್ಯಗಳು, ನಂತರ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಅಡಚಣೆ

1947ರಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದಾಗ, ಬ್ರಿಟಿಷರು ಭಾರತವನ್ನು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಕುಸಿದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋದರು. ಅಂದಿನಿಂದ ಕೃಷಿಯು ಹಸಿರು ಕ್ರಾಂತಿ…

1947ರಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದಾಗ, ಬ್ರಿಟಿಷರು ಭಾರತವನ್ನು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಕುಸಿದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋದರು. ಅಂದಿನಿಂದ ಕೃಷಿಯು ಹಸಿರು ಕ್ರಾಂತಿ (ಆಹಾರ), ಶ್ವೇತ ಕ್ರಾಂತಿ (ಹಾಲು), ಹಳದಿ ಕ್ರಾಂತಿ (ಖಾದ್ಯ ಎಣ್ಣೆಬೀಜ) ಮತ್ತು ನೀಲಿ ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು (ಜಲಕೃಷಿ) ಕಂಡಿದೆ. ಇಂದು ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಲಯಗಳು ಭಾರತೀಯ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಗವಾಗಿವೆ, ಕೊಡುಗೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ (2023ರಲ್ಲಿ ಜಿಡಿಪಿಯ ಸುಮಾರು 16%) ಮತ್ತು ಈ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರ ಸಂಖ್ಯೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ (2023-24ರಲ್ಲಿ 46.1%). ಆದರೆ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ವ್ಯಾಪಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೃಷಿಯ ಪಾಲು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಕುಸಿಯುತ್ತಿದೆ. ಭಾರತವು ಎರಡನೇ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಭೂಮಿ ಸಾಗುವಳಿಯಲ್ಲಿದೆ; 120 ದೇಶಗಳಿಗೆ ಸುಮಾರು 52 ಬಿಲಿಯನ್ ಅಮೆರಿಕನ್ ಡಾಲರ್‌ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು (ಹಣಕಾಸು ವರ್ಷ 2024-25) ರಫ್ತು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದು (ಇದು ಯುರೋಪಿಯನ್ ಒಕ್ಕೂಟದ ಕೃಷಿ ರಫ್ತಿನ ಎರಡು ಪಟ್ಟಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು), ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಏಳನೇ ಅತಿದೊಡ್ಡ ರಫ್ತುದಾರ ದೇಶವಾಗಿದೆ.

ಬಾಳೆಹಣ್ಣು, ಮಾವು, ಪೇರಲೆ, ಪಪ್ಪಾಯಿ ಮತ್ತು ನಿಂಬೆ ಸೇರಿದಂತೆ ತಾಜಾ ಹಣ್ಣುಗಳ; ಬೆಂಡೆಕಾಯಿ ಸೇರಿದಂತೆ ತರಕಾರಿಗಳ; ಹಾಲಿನ; ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ, ಶುಂಠಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಸಂಬಾರ ಪದಾರ್ಥಗಳ; ಸೆಣಬು ಸೇರಿದಂತೆ ನಾರಿನ ಬೆಳೆಗಳ; ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳ; ಹರಳೆಣ್ಣೆ ಬೀಜ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಣ್ಣೆಬೀಜಗಳ ಉತ್ಪಾದನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತವು ವಿಶ್ವದಲ್ಲೇ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಉತ್ಪಾದಕ. ಗೋಧಿ ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರಧಾನ ಆಹಾರಧಾನ್ಯಗಳು; ಒಣ ಹಣ್ಣುಗಳು; ಕೃಷಿ ಆಧಾರಿತ ಜವಳಿ ಕಚ್ಚಾ ವಸ್ತುಗಳು; ಬೇರು ಮತ್ತು ಗೆಡ್ಡೆ ಬೆಳೆಗಳು; ಸಾಕಿದ ಮೀನು; ಮೊಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಮಾಂಸ ಸೇರಿದಂತೆ ಕೋಳಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು; ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ; ಮತ್ತು ಕಬ್ಬಿನ ಉತ್ಪಾದನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತವು ಎರಡನೇ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಉತ್ಪಾದಕ. ಕಾಫಿ ಮತ್ತು ಹತ್ತಿಯಂತಹ ಹಲವು ನಗದು ಬೆಳೆಗಳ ಅಗ್ರ ಐದು ಉತ್ಪಾದಕರಲ್ಲಿಯೂ ಭಾರತ ಒಂದಾಗಿದೆ.

ಈ ವಲಯವು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಸಂಗ್ರಹಣೆ, ರಸ್ತೆಗಳು, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ, ನ್ಯಾಯಯುತ ಹಣಕಾಸು ಮತ್ತು ಗ್ರಾಹಕರ ಪ್ರವೇಶದಂತಹ ಪೂರಕ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯವು…

ಈ ವಲಯವು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಸಂಗ್ರಹಣೆ, ರಸ್ತೆಗಳು, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ, ನ್ಯಾಯಯುತ ಹಣಕಾಸು ಮತ್ತು ಗ್ರಾಹಕರ ಪ್ರವೇಶದಂತಹ ಪೂರಕ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯವು 70 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು 2014ರ ನಂತರ ಪ್ರಮುಖ ಕೃಷಿ ಸುಧಾರಣೆಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಇಂಟರ್ನೆಟ್‌ನ ಆಗಮನದೊಂದಿಗೆ, ಹಲವಾರು ಕೃಷಿ ಸಂಗ್ರಹಣಾ ಕಂಪನಿಗಳು ರೈತರು ತಮ್ಮ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಅಂತಿಮ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವಂತೆ ಸಬಲಗೊಳಿಸಿವೆ. ಆದರೂ ಕೆಟ್ಟ ರಾಜಕೀಯ, ಸ್ಥಳೀಯ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿನ ಏಕರೂಪವಲ್ಲದ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯವು ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೈತರನ್ನು ಬಡತನ ರೇಖೆಗಿಂತ ಕೆಳಗೆ ಇರಿಸುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ಪಂಜಾಬ್‌ನಂತಹ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರ ಮತ್ತು ಕೀಟನಾಶಕಗಳ ವ್ಯಾಪಕ ಬಳಕೆಯು ಪ್ರತಿ ಹೆಕ್ಟೇರ್ ಇಳುವರಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ, ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಬಳಕೆಯ ಅಗತ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಒಳಸುರಿಗಳ ವೆಚ್ಚವು ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಲೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಲಾಭದಾಯಕತೆಯನ್ನೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದೆ. 2016ರಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಂ 100% ಸಾವಯವ ಆಗಿ ಬದಲಾದ ಮೊದಲ ಭಾರತೀಯ ರಾಜ್ಯವಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತ ಹಾಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಜಾಗೃತ ಗ್ರಾಹಕರು ರಾಸಾಯನಿಕ ರಹಿತ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಿರುವ ಮೌನ ಕ್ರಾಂತಿಯೊಂದು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.

ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಮತ್ತು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಭೂಹಿಡುವಳಿಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕವಾಗಿದ್ದು, ಆರ್ಥಿಕ ವಿಸ್ತರಣೆಗೆ ಅನುಕೂಲಕರವಾಗಿಲ್ಲ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಹಳೆಯ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕಾನೂನುಗಳು ರೈತನು ಈ ವಲಯದಿಂದ ಹೊರಹೋಗುವ ಅಥವಾ ರೈತನಲ್ಲದವನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನೂ ಮಿತಿಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರದ ಸಮಾಜವಾದ ಆಧಾರಿತ ನೆಹರೂವಾದಿ ನೀತಿಯು ರೈತನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯದ ಹೊರಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಹಕ್ಕನ್ನೂ ಮಿತಿಗೊಳಿಸಿತು. ಮೇಲಿನಿಂದ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಹೇರಿದ ಸೋವಿಯತ್ ಶೈಲಿಯ ನೀತಿಗಳು ಅನೇಕ ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ನದಿಗಳು ಬತ್ತುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಗ್ರಹಣಾ ಕೆರೆಗಳಿಗೆ ನೀರಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿ, ಕೃಷಿ ಕಾಲುವೆಗಳನ್ನು ಬಳಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬಿಟ್ಟವು; ಇದರಿಂದ ಭಾರತವು ನೀರಿನ ಕೊರತೆಯ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ರೈತನು ತನ್ನ ಬೆಳೆಗಳ ಯಶಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸುವಂತಾಯಿತು. ದೇಶೀಯ ಮತ್ತು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮೂಲಗಳ ಮಾಲಿನ್ಯದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆಯು ಗಾಳಿ, ಮಳೆ ಮತ್ತು ಹವಾಮಾನದ ರೂಪಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿದೆ.

ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಪ್ರತಿ ಹಳ್ಳಿಗೂ ದೂರದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಅನ್ನು ತಂದಿದ್ದರೂ, ಎಲ್ಲಾ ಆಧುನಿಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹೊಂದುವ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ಪ್ರಚೋದಿಸಿದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ…

ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಪ್ರತಿ ಹಳ್ಳಿಗೂ ದೂರದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಅನ್ನು ತಂದಿದ್ದರೂ, ಎಲ್ಲಾ ಆಧುನಿಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹೊಂದುವ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ಪ್ರಚೋದಿಸಿದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇದು ರೈತರು ಆಧುನಿಕ ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಲು, ಮದುವೆ ಮಾಡಲು, ಶ್ರಾದ್ಧ ಕಾರ್ಯ ನಡೆಸಲು ಅಥವಾ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಬಿಲ್‌ಗಳನ್ನು ಪಾವತಿಸಲು ಭಾರಿ ಸಾಲ ಮಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಇದು ಅವರನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಸಾಲದ ಬಲೆಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಸಾಲ ಮನ್ನಾ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರಿಸರ ಘಟನೆಗೂ ಪರಿಹಾರ ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಇಂತಹ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಇದು ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಹಣಕಾಸು ಮೂಲಸೌಕರ್ಯದ ದುರ್ಬಲತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತೀವ್ರ ಸಾಲದಲ್ಲಿರುವ ಕೆಲವು ರೈತರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಸಮಕಾಲೀನ ನೀತಿಗಳು ಈ ನ್ಯೂನತೆಗಳನ್ನು ನೇರ ಠೇವಣಿ ನೆರವು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮೂಲಕ ನಿವಾರಿಸಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿವೆ, ಇದರಿಂದ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ನಿವಾರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ; ಯಾವ ಬೆಳೆಗಳು ಲಾಭದಾಯಕವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಮುಂಗಡ ಮಾಹಿತಿ; ಸರ್ಕಾರಗಳಿಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿದರೆ ನ್ಯಾಯಯುತ ಕನಿಷ್ಠ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆ, ಜೊತೆಗೆ ಖಾಸಗಿ ಖರೀದಿದಾರರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆ ನೀಡಲು ಅವಕಾಶ; ಆಕರ್ಷಕ ಹಣಕಾಸು ಯೋಜನೆಗಳು; ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಗ್ರಹಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಸುಧಾರಣೆ; ಪ್ರಾಚೀನ ನೀರಿನ ಕಾಲುವೆಗಳ ಪುನಶ್ಚೇತನ; ಮತ್ತು ಕೃಷಿಯ ಮೇಲೆ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕಿರುವ ನಿಯಂತ್ರಣದಿಂದ ಅದನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸುವುದು ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ. ಇದು ಇಂತಹ ಅಸಮರ್ಥತೆಗಳಿಂದ ಲಾಭ ಗಳಿಸುವವರು ಮತ್ತು ದೇಶದ್ರೋಹಿ ಶಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೈಜೋಡಿಸುವವರಿಂದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ಚುನಾವಣೆಗಳು ಮತ್ತು ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಜನರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯು ಇಂತಹ ಸುಧಾರಣೆಗಳನ್ನು ರೈತರು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸಿವೆ.

ಸಮಕಾಲೀನ ಸುಧಾರಣೆಗಳು ಕೊರತೆಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿವೆ