இந்தியாவில் வேளாண்மை

1947இல் சுதந்திரம் அடைந்தபோது, ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவைப் பொருளாதார மற்றும் சமூக ரீதியில் சீரழிந்த நிலையில் விட்டுச் சென்றனர். அதன் பின்னர், வேளாண்மை பசுமைப் புரட்சி (உணவு), வெண்மைப் புரட்சி (பால்), மஞ்சள் புரட்சி (உண்ணத்தக்க எண்ணெய் வித்துகள்), நீலப் புரட்சி (நீரியல் வளர்ப்பு) ஆகியவற்றைக் கண்டுள்ளது. இன்று வேளாண்மையும் அதனுடன் தொடர்புடைய துறைகளும் இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் முக்கிய அங்கமாக உள்ளன; பங்களிப்பிலும் (2023இல் ஜிடிபியில் சுமார் 16%) இத்துறையில் பணிபுரிவோர் எண்ணிக்கையிலும் (2023-24இல் 46.1%) இது முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. ஆனால், பொருளாதாரம் பரவலாக வளர்ந்து வருவதால், வேளாண்மையின் பங்கு சீராகக் குறைந்து வருகிறது. இந்தியா இரண்டாவது மிகப்பெரிய அளவு வேளாண் விளைபொருட்களை உற்பத்தி செய்கிறது; ஆனால் சாகுபடிக்கு உட்பட்ட நிலப்பரப்பில் மிகப்பெரியது இந்தியாவே; 120 நாடுகளுக்கு சுமார் 52 பில்லியன் அமெரிக்க டாலருக்கு மேல் (நிதியாண்டு 2024-25) ஏற்றுமதி செய்கிறது (இது ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் வேளாண் ஏற்றுமதியைவிட இரு மடங்குக்கு மேல்); இதனால் வேளாண் விளைபொருட்களின் ஏழாவது மிகப்பெரிய ஏற்றுமதியாளராக உள்ளது.

இத்துறை சிறப்பாகச் செயல்பட்டு வந்தாலும், சேமிப்பு, சாலைகள், சந்தைகளுக்கான அணுகல், நியாயமான நிதியுதவி, நுகர்வோருக்கான அணுகல் போன்ற துணை உள்கட்டமைப்பு 70 ஆண்டுகளாகப் பிரச்சினையாகவே உள்ளது. எனினும், இவற்றில் பலவற்றைத் தீர்க்க 2014க்குப் பிறகு பெரிய வேளாண் சீர்திருத்தங்கள் தொடங்கப்பட்டுள்ளன. எங்கும் பரவிய இணையத்தின் வருகையால், பல வேளாண் திரட்டு நிறுவனங்கள் விவசாயிகள் தங்கள் பொருட்களை இறுதி வாடிக்கையாளர்களுக்கு நேரடியாக விற்க அதிகாரம் அளித்துள்ளன. ஆனால், மோசமான அரசியல், உள்ளூர் ஊழல், மாநில அளவில் சீரற்ற உள்கட்டமைப்பு ஆகியவை இலட்சக்கணக்கான விவசாயிகளை இன்னும் வறுமைக்கோட்டுக்குக் கீழேயே வைத்துள்ளன. மேலும், பஞ்சாப் போன்ற மாநிலங்களில் இரசாயன உரங்களையும் பூச்சிக்கொல்லிகளையும் அளவுக்கு அதிகமாகப் பயன்படுத்தியதால் ஒரு ஹெக்டேருக்கான விளைச்சல் அதிகரித்தது; ஆனால் பயன்பாட்டுத் தேவை அதிகரித்ததால் இடுபொருட்களின் செலவு ஆண்டுதோறும் உயர்ந்து வருவதால் இலாபம் குறைந்துள்ளது. சிக்கிம் 2016இல் 100% இயற்கை வேளாண்மை கொண்ட முதல் இந்திய மாநிலமானது; வசதியான, அதிக விழிப்புணர்வு கொண்ட வாடிக்கையாளர்கள் இரசாயனமற்ற விளைபொருட்களைக் கேட்கும் ஒரு அமைதியான புரட்சியும் நடந்து வருகிறது.

தொழில்நுட்பம் ஒவ்வொரு கிராமத்துக்கும் தொலைக்காட்சியையும் இணையத்தையும் கொண்டு வந்துள்ள அதே வேளையில், நவீனமான அனைத்தையும் உடைமையாக்கிக் கொள்ளும் ஆசையையும் தூண்டியுள்ளது. சில சமயங்களில் இது விவசாயிகள் நவீன வசதிகளை வாங்கவும், திருமணம் நடத்தவும், இறுதிச் சடங்கை ஏற்பாடு செய்யவும், அன்புக்குரியவரின் மருத்துவச் செலவுகளைச் செலுத்தவும் அதிகமாகக் கடன் வாங்குவதற்கு வழிவகுத்துள்ளது. இது அவர்களால் மீள முடியாத கடன் வலையில் அவர்களைத் தள்ளுகிறது. உள்ளூர் அரசியல்வாதிகள் கடன்களை ரத்து செய்தும், ஒவ்வொரு சுற்றுச்சூழல் நிகழ்வுக்கும் நிவாரணம் வழங்கியும் இத்தகைய நடத்தையை ஊக்குவித்துள்ளனர்; இது வங்கி மற்றும் நிதி உள்கட்டமைப்பு பலவீனமடைய வழிவகுத்துள்ளது. சில நேரங்களில், கடுமையான கடனில் உள்ள சில விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொள்கின்றனர்.